ตื่นเต้นมาก จะได้กลับไทย
(เราจำได้เรามาที่นี่วันที่ ๒๑ กันยายน ๒๔๔๑)
นี่ก็เกือบสิบเดือนละ เร็วมากกกกก อะไรที่คิดว่าจะผ่านมาไม่ได้
ก็ผ่านมาได้หมด เริ่มจะคุ้นจะชินจะชิวกับที่นี่ได้ละก็สนุกดี
ตอนนี้ดีแล้วที่ยังอยากกลับ ไม่ใช่อยากอยู่ตลอดชีวิต
เพราะนั่นหมายความว่าไอตาลยังไม่ใจแตก 55555555555555555
ช่วงนี้ทุกวันก่อนนอน ได้แต่นอนคิด ว่าใครจะเป็นยังไง
อะไรจะเปลี่ยน อะไรจะเหมือนเดิม
เวลาเจอคนที่เรารักหรือไม่รัก หลังจากที่ไม่ได้เจอกันสิบเดือนมันจะเป็นยังไง
เราจะโดนทักว่ายังไง โคตรอยากรู้
แต่ห้ามหวังเด็ดขาดว่าเราจะผอมขาวสวยขึ้น
เพราะมันไม่ใช่แน่นอน! muahahaha
นั่งลิสจะไปเจอใคร จะไปที่ไหน จะไปทำอะไร มีหนังสืออะไรน่าสนใจ
และจะไปกินอะไรบ้าง โฮะๆๆๆ อันนี้สำคัญโคตร 5555
แต่ก็กลัวโคตรชิบหายที่จะต้องไปผ่าฟันคุด TT
โอยยย หยุดคิดไม่ได้ ภาพมันขึ้นมาตลอด
บ้าไปแล้ววว แต่ยนังไงก็ต้องถอนละวะ
ใครๆเค้าก็ถอนกันมาแล้วทั้งนั้น!
เกลียดมากอะไรเกี่ยวกับทำฟันเนี่ย
ไม่ไหว คลื่นไส้!
โอย เพ้อเจ้ออีกแล้ว

แต่เมื่อได้รู้ว่า อีอ๊อยสเตอร์นวยมันไปวันที่ เจ็ดสิงหา แต่เราไปถึงวันที่ สิบสี่สิงหา
นั่นแหละ เศร้าโคตรรรรรรรรรรรรรรรร
แบบบ คืออีกเหตึุผลนึงที่อยากกลับไทยมากก็คือพวกแกอ่ะ พิมมิ้นโนเนล
ไม่มีเพื่อนคนไหนที่เวลาอยู่ด้วยแล้วทำให้กูสบายใจได้เท่าพวกมันเนี่ย
รักสุดๆ จะไปสังสรรค์ร่วมกันซะหน่อย อดเลย
อิหมีก็ว่าจะจัดทริป อดเลย
จะได้ถ่ายรูปด้วยกันสี่คนสักแชะ ก็ยังไม่มี
ฮือออ แต่ไม่เป็นไรเว่ยเห้ยว่ะค่ะ
เพราะโนเนลมาสวิส ตาลอยู่เยอรมัน
เนเบอริ่งคั้นทรี่ชัดช๊าดดดดดด
จะไปมาหาสู่กันก็ง่ายดาย โทรไปกริ๊งๆๆ นิดเดียว
อ๊๋ๆๆๆ ส่วนอีหมีกับอีมาโนด
กูขอจองตัวพวกแกค่ะ สามอาทิตย์ ;)